Op Islay is whisky voor de meeste mensen een onderdeel van het leven. Adam Hannett (43), master blender bij Bruichladdich, groeide hier op. We spraken met Hannett over het leven, whisky en de toekomst van Bruichladdich.
In de loop der jaren leerde Hannett van enkele van de meest invloedrijke figuren bij Bruichladdich. Neem bijvoorbeeld Jim McEwan en Duncan McGillivray. Tegenwoordig maakt hij niet alleen de Bruichladdich-spirit, maar ook Port Charlotte en Octomore, terwijl hij blijft experimenteren met gerst, vaten en verschillende benaderingen van whiskymaken.
Je groeide op op Islay. Welke herinneringen aan het eiland springen er het meest uit uit de jaren voordat whisky deel van je leven werd?
Ik woon met liefde op Islay en heb alleen maar warme herinneringen aan mijn jeugd hier. Het landschap is adembenemend en mijn kindertijd bracht ik vooral buiten door met mijn broers en zussen – wandelen, zwemmen en de stranden verkennen.
De manier waarop het licht door de seizoenen en het weer verandert, zorgt ervoor dat het uitzicht geen twee dagen hetzelfde is – zo kan een klein eiland altijd nieuw lijken.
Zoals bij de meeste mensen op Islay maakte whisky altijd deel uit van familiefeesten. Mijn eerste niet-officiële whisky was als baby misschien wel om pijnlijke tandvlees te verzachten. Later gaf mijn vader me mijn eerste dram tijdens Hogmanay om het nieuwe jaar in te luiden.
Wanneer werd whisky voor het eerst echt interessant voor je?
Op het moment dat ik bij Bruichladdich begon. Ik wilde op het eiland blijven en toen Bruichladdich in 2001 heropende, greep ik mijn kans om in het bezoekerscentrum te werken. Helemaal opgaan in het verhaal van de distilleerderij, de spirits die we maakten en de mensen die er werkten, heeft me gegrepen.
Je begon bij Bruichladdich als gids. Wat was het aan de distilleerderij dat je verder naar binnen trok?
Ongetwijfeld de mensen. De energie en de passie waren voelbaar, er was een sterk gevoel van gemeenschap. Elke dag leerde ik iets nieuws van het hele team om me heen – en ik raakte compleet gefascineerd. Whisky is meer dan chemie en ambacht; het is landbouw, gemeenschap, herinnering en tijd.
Wie had in die beginjaren de grootste invloed op je?
Duncan McGillivray, onze vorige distillery manager, had enorme invloed. Hij had zo’n positieve, aanpakmentaliteit en niets was ooit een probleem. Hij had ook een encyclopedische kennis van de distilleerderij – elke machine, elk geluid, elke geur. Het was ongelofelijk. Zonder hem hadden we de Victoriaanse apparatuur nooit weer aan de praat gekregen. Een echte Bruichladdich-legende.
Wat betekende het persoonlijk voor je om uiteindelijk het stokje over te nemen van Jim McEwan?
Jim was een ongelooflijke mentor en ik voel me vereerd dat ik van hem heb mogen leren. Maar natuurlijk zijn het grote schoenen om te vullen! Voordat Jim vertrok, zei hij dat ik alles op mijn manier, in mijn stijl moest doen – het moest míj in de whisky zijn. Alles wat hij me leerde draag ik nog steeds met me mee, terwijl ik mijn eigen verhaal vertel.
Hoe heeft je eigen benadering van whiskymaken zich sindsdien ontwikkeld?
Master Blender zijn brengt veel verantwoordelijkheid met zich mee – het aansturen van een team, maar ook onze voorraden en spirit beheren. In de loop der jaren ben ik zelfverzekerder geworden en heb ik mijn eigen stijl verder verfijnd. Terwijl Bruichladdich zich ontwikkelt, groeien ook onze duurzaamheidsverplichtingen, en ik zoek voortdurend naar manieren om onze input te verminderen, het maximale uit onze grondstoffen te halen en iets terug te geven aan de gemeenschap en de natuur.
Wat zegt de manier waarop je whisky maakt over jou als persoon?
Geduld! In whisky gebeurt niets snel. Niets wordt overhaast en werkelijk alles wordt doordacht. In de snelle wereld van vandaag is de tijd kunnen nemen en elk detail echt kunnen doorgronden een prachtig onderdeel van het vak.
Kun je je een vat herinneren dat je oprecht heeft verrast? En hoe verraste het je?
Een van de geneugten van mijn werk is de verantwoordelijkheid om de rijpende voorraden in de gaten te houden, wat betekent dat ik vaten open en proef om de voortgang te checken en de whisky’s te beoordelen. Daarbij heb ik geleerd dat elk vat echt uniek is en dat twee identieke vaten die naast elkaar rijpen behoorlijk kunnen verschillen. Als je dat door de jaren heen ziet, leer je het onverwachte te verwachten! Ik heb me gerealiseerd dat vaten samenbrengen en blenden draait om begrijpen hoe de verschillen elkaar aanvullen om een balans en smaaksignatuur te creëren die helpt het verhaal van de whisky zelf te vertellen.
Wat valt je vandaag in een whisky op dat je twintig jaar geleden misschien niet was opgevallen?
De agrarische kant van whiskymaken is in onze industrie nu veel prominenter. Onze spirits beginnen in de bodem, en bij Bruichladdich zijn we altijd al gefascineerd geweest door gerstrassen, teeltwijzen en landbouwsystemen. Het is mooi om te zien dat die gesprekken vandaag de dag steeds vaker gevoerd worden.
Bruichladdich spreekt veel over herkomst, gerst en het eiland zelf. Wat betekent ‘plek’ voor jou wanneer je whisky maakt?
Plaats is alles. Ik wil whisky maken waarin Islay in elke druppel te vinden is. Onze whisky’s zijn door en door Islay; we telen hier meer dan 50% van onze gerst, elk vat rijpt ter plekke aan onze kust, en we bottelen met Islay-bronwater uit Octomore Spring. Een whisky maken die spreekt over waar hij vandaan komt is zó bijzonder – en iets waar ik enorm trots op ben.
Bruichladdich, Port Charlotte en Octomore hebben elk een heel eigen karakter. Hoe pak je ze elk anders aan?
Het is fantastisch om zowel geturfde als ongeturfde single malts in ons whiskyportfolio te hebben. Voor mij is het een kans om de verschillende stijlen en de smaakdiepte in de whiskymarkt te laten zien en mezelf als whiskymaker uit te dagen om deze uiteenlopende expressies te beheersen.
Bij Bruichladdich ben ik altijd op zoek naar manieren om onze kenmerkende bloemige en fruitige stijl verder te laten schitteren, die zo prachtig samengaat met onze ongeturfde spirit.
Port Charlotte is zo’n veelzijdige spirit. Net als bij Bruichladdich wil ik onze huisstijl vangen en die in balans brengen met de unieke barbecueturfrook van Port Charlotte. De spirit gaat bovendien uitzonderlijk goed samen met hout, dus het is geweldig om verschillende houtsoorten en smaakprofielen te verkennen.
Octomore is elk jaar weer een welkome uitdaging. De unieke en precieze balans tussen uiteenlopende turfniveaus, vatinvloeden en de herkomst van de gerst is een complexe alchemie en drijft mij als whiskymaker tot het uiterste.
Staan er op dit moment experimenten in de pakhuizen waar je bijzonder nieuwsgierig naar bent?
Altijd! Experimenteren is een wezenlijk onderdeel van wat we hier bij Bruichladdich doen, en er is altijd iets in de pijplijn. Op dit moment werken we met meer graansoorten en bekijken we zelfs creatieve manieren om het whiskymakingsproces zelf te verkennen.
Als je tien jaar vooruitkijkt, waar zou je willen dat Bruichladdich dan staat?
Als whiskymaker laat ik iets achter voor de volgende generatie – en ik wil het beter achterlaten dan ik het aantrof. Ik hoop dat Bruichladdich over tien jaar nog steeds ongelooflijke, karaktervolle Islay-whisky’s maakt met een uitgesproken smaakprofiel.
Wat is je favoriete whisky? Het is bijna niet te kiezen – maar ik heb een zwak voor Port Charlotte 10.
Hoeveel glazen whisky drink je per week? Ondanks mijn werk (en los van het proeven!) ben ik geen groot whiskydrinker. Ik geniet van een dram op vrijdagavond bij het haardvuur, een heerlijke manier om het weekend in te luiden. En in de zomer, als het weer meezit, gaat een Classic Laddie highball of twee in de tuin ‘s avonds er heel goed in.
Wat is je favoriete fles in je collectie? Dat wisselt voortdurend (meestal afhankelijk van wat er open is!), maar de verschillende viermaal gedistilleerde whisky’s die we door de jaren heen hebben uitgebracht zijn favorieten, omdat het concept zó anders is dan alles wat er verder bestaat.
Wat is de duurste whisky die je ooit hebt geproefd? Ik heb het geluk gehad om enkele oude en zeldzame whisky’s te proberen – enkele zeer oude Bruichladdichs waren waarschijnlijk de duurste. Maar wat vooral blijft hangen is waardering voor de spirit en hoe bijzonder het is om iets zó ouds te proeven, gelukkig niet het prijskaartje!
Welke whiskyproducerende landen moeten we in de gaten houden? Ik ben dol op wat er in de Nordics gebeurt – het is fascinerend om te zien hoe deze single malts worden gevormd door extreme lokale klimaten en inheemse granen.
Welke whisky had je graag zelf gemaakt? Het mooie is dat we bij Bruichladdich de mogelijkheid hebben om alles te maken wat we willen – we moeten alleen uitvinden hoe we het doen en wanneer we er tijd voor hebben!
Wat is de minst favoriete whisky die je ooit hebt geproefd? Het zou niet beleefd zijn om dat te zeggen. Wetende hoeveel inzet er in het maken van whisky gaat, waardeer ik het vak, zelfs als het niet mijn smaak is – iemand heeft er enorm veel moeite in gestoken en dat verdient respect.