De whiskyprijzen kelderen: is dit het begin van een nieuw gouden tijdperk voor de drinker?

Er hangt iets in de lucht. Is het de geur van whisky? Of is het iets anders? Laat ik gewoon maar met de deur in huis vallen: het zijn dalende whiskyprijzen. Hoera! Ja, ik zeg hoera. Want voor de consument is dit natuurlijk fantastisch nieuws. Het leven is al duur genoeg, nietwaar? En er zal nog veel meer bezuinigd moeten worden, want defensie en… OK, laten we het niet hebben over politiek.

Laten we het hebben over ons geliefde drankje, whisky! Want het zijn heerlijke tijden. Ik heb een sterke voorkeur voor Japanse whisky’s en al een paar maanden spot ik prijzen waar ik héél blij van word. Ineens denk ik ook: ik heb helemaal geen zin meer om tientallen euro’s te betalen voor een goede fles whisky, want voor minder krijg je óók goede kwaliteit.

En die duurdere whisky’s? Die zijn lekker aan het dalen in prijs. Ineens koop ik voor de laagste prijzen een fles Hakushu, Yamazaki of Hibiki. Dat is genieten met hoofdletter G. Volgens mij waren ze in mijn studententijd nog duurder, al durf ik dat niet met zekerheid te zeggen.

Tot mijn stomme verbazing duikt een fles als Glenmorangie Signet ook op voor rond de 170 euro als ik even op het internet scrol. Het is een geliefde fles onder veel drinkers en misschien wel hét paradepaardje van het merk. Niet alleen straalt de fles enorme luxe uit, de smaak is ook bijzonder. Zo is voor deze expressie zwaar geroosterde gerst gebruikt, ook wel ‘chocolade’ mout genoemd. Die innovatie vinden mensen mooi.

Die fles brengt meteen een herinnering terug. Want ik weet nog dat ik een paar jaar geleden op een vliegveld liep. Ik ben zo’n nerd die altijd op vliegvelden naar travel exclusives en andere whisky’s kijkt en daar pronkte hij met een hoger prijskaartje. Als ik het me goed herinner was het rond de 220 euro. Dan ga je als liefhebber toch ineens jezelf achter de oren krabben. Waarom kan het nu ineens 50 euro goedkoper? Dat is toch een hoop geld.

De oorzaken zijn geen groot geheim. De whiskymarkt ligt nu eenmaal een beetje op zijn gat. Er is sprake van overproductie, een verzadigde markt, investeerders die hun interesse verliezen en een nieuwe generatie liefhebbers die minder gevoelig is voor schaarste en hype.

Al kunnen we ook zegen dat deze generatie simpelweg minder alcohol drinkt. Tel daar een economische realiteit bij op waarin consumenten kritischer zijn geworden én dat het leven simpelweg duurder is geworden. Laten we eerlijk zijn: whisky is aan het einde geen levensbehoefte, maar een luxeproduct.

Al deze negatieve punten brengt ook iets moois. Want voor de whiskydrinker zijn dit gouden tijden. Wat ooit voelde als een luxe-investering, schuift langzaam terug naar wat whisky in essentie is: een fles om te openen. Whisky drink je om te delen met je geliefde of andere naasten en van één glas of een paar glazen kun je samen een hele avond genieten. Dat is toch leuker dan dat zo’n Signet bijvoorbeeld in een vitrinekast belandt, nietwaar?

De vraag is wat dit gaat doen met de drinker. Is er minder sprake van FOMO en nieuwsgierigheid? Te veel in deze branche heet ‘limited’, alles lijkt tegenwoordig wel gelimiteerd en de kenner weet inmiddels wel een beetje dat dit onzin is. Maar waar gaat die liefhebber straks naar op zoek? Dat is de spannende vraag.

Wat denken jullie en hoe reageer jijzelf op deze veranderingen? Laat het gerust weten in de reacties!

Wil je al onze columns lezen? Check dan het overzicht.