Hans Offringa: ‘Ik denk dat het boek met Charlie mijn laatste grote Engelstalige whiskyboek wordt´

‘Na de middelbare school wist ik niet zo goed wat ik wilde gaan doen. Toen ben ik met een vriend naar Engeland gegaan. Daar hebben we een tijdje gewoond en gewerkt. Toen ik terugkwam, had ik een hele goede praktische kennis van de Engelse taal. Daar wilde ik wat mee doen.’

‘Het is niet alleen die drank die ik zo lekker vind, maar ook de geschiedenis eromheen en de cultuur (Schotland, red.). Ik ben me er steeds meer in gaan verdiepen.’

‘Toen ben ik langzamerhand steeds meer distilleerderijen gaan bezoeken. In 1994 kreeg ik mijn eerste prijs. Award is een groot woord, maar ik kreeg een certificaat van United Distillers. Dat is later Diageo geworden. Dat gebeurde vanwege mijn kennis over whisky. Dat was de allereerste keer dat ik ook een papiertje had dat ik kon laten zien aan mensen. Dus dat hing ik aan de muur.’

‘Wij hebben samen met Mammoet de Koersk, die onderzeeër, van de bodem gehaald. En wij willen daar een boek van laten maken. We hebben daar een journalist voor gevonden en hij heeft nu een manuscript af. We doen dat samen met Mammoet, maar we willen graag een second opinion.’

‘Een week later zat ik in Rusland om daar mensen te interviewen. (…) Ik heb de ontwerper van de Koersk mogen interviewen. Dat is toch geweldig? Een jongetje uit de provincie. Ik ging op de bank zitten en dacht: wat is me nou over komen?’

‘Ik ben op de Russische staats-tv geweest met het hele gebeuren en in Nederland wilden alle programma's er wat mee. Ik werd zelfs in een limousine door Nederland rondgereden.’

‘Daar waren ze wel tevreden over. Toen zei die uitgever: weet je wat jij moet doen? Je moet zelf een boek over whisky gaan schrijven. (...) ‘Toen heb ik De weg naar Craigellachie geschreven. Dat werd meteen ook in het Engels uitgegeven, bij een Schotse uitgever. Dat is een cultboek geworden.’

‘Dat sloeg zo aan dat iedereen ons The Whisky Couple ging noemen. We hebben de merknaam toen gedeponeerd bij ons mediaproductiebedrijf. En zo is dat balletje aan het rollen gegaan.’

‘Vanaf dat moment, begin 2008, merkten wij dat we ook allerlei projecten voor producenten in Schotland mochten doen. We hadden als opdrachtgevers: Diageo, Pernod-Ricard, LVMH, Edrington en Beam-Suntory.'

 'Ik mocht het boek ook lanceren op het Kentucky Bourbon Festival bij Four Roses op de distilleerderij. Toen zat ik rond te kijken, van: wat gebeurt hier allemaal?'

‘Er zijn wereldwijd 250.000 exemplaren van verkocht. Dat had ik nooit kunnen dromen toen ik met die etiketten bezig was 20 jaar eerder.’

‘Ik ben zelfstandig. Ik ben niet in dienst. Dus ik moet altijd nadenken over de volgende opdracht. Want de kachel moet wel blijven branden. (…) Er zijn mensen die graag willen leren. En die zoeken je om een stap verder te komen. En er zijn mensen die afgunstig zijn. En die proberen jou naar hun niveau toe te trekken.'

‘Ik denk dat het boek met Charlie mijn laatste echt grote Engelstalige whiskyboek wordt.´

‘Mijn leven is heel gefragmenteerd. Het is de resultaat van wat ik gedaan heb. Hoe zou het zijn geweest als ik gewoon op één plek was geweest? Wij wonen een deel van het jaar in de Verenigde Staten en een deel van het jaar in Nederland. We wonen niet echt in Schotland, maar we zitten er wel veel. Maar we zijn eternal expats. Als we in de Verenigde Staten zijn, missen we mensen en plekken hier in Zwolle.’

‘En ik hou liever op als mensen het nog leuk vinden in plaats van dat ze zeggen: moet hij nog zo lang doorgaan?  Er is een hele grote groep jongere mensen: jullie en Thijs Klaverstijn bijvoorbeeld; hele getalenteerde mensen die ook een voice hebben. Op een gegeven moment moet je zeggen: het is mooi geweest. Dan maak ik graag ruimte voor de volgende generatie.’